Ræðukeppnin

Sjaldan eða aldrei hefur verið meiri eftirspurn eftir því sem stjórnmálamenn hafa að segja. Á þessu blíðviðriskvöldi sat fólk við sjónvarp og útvarp og beið eftir leiðsögn þeirra. Grillin voru köld, krokketsettin lágu óhreyfð og hnitspaðarnir með. Allir voru inni að hlýða á þær lausnir sem okkur voru boðnar, þær leiðir sem þjóðin myndi fara sameinuð að baki þeim stjórnmálamönnum sem vissulega gera sér grein fyrir mikilvægu hlutverki sínu. Næstum því.

Í eldhúsdagsumræðunum áttu öll svörin að fást. Í sól og sumaryl mættu þingmennirnir okkar í vinnuna sína – í stað hins langa sumarfrís sem þeir hafa alltaf átt – prúðbúnir – sumir vissulega bindislausir – og gáfu þjóðinni það leiðarhnoð sem hún mun elta út úr vandanum. Lausnin er ljós, eins og einhver ímyndarfræðingurinn fann upp einhvern tímann í auglýsingu og þáði eflaust milljónir fyrir.

Eitthvað var þó djúpt á þeirri leiðsögn sem þjóðin beið eftir. Gömlu jálkarnir voru nokkuð samkvæmir því handriti sem farið hefur verið eftir um áratugaskeið á þinginu. Sumir voru þó settlegri en þeir eiga vana til, enda komnir í ný hlutverk, og aðrir virtust ekki átta sig á nýrri stöðu sinni fjarri ráðherrastólunum. Nýir þingmenn voru sumir uppteknir af skammri sögu eigin hreyfingar og aðrir af þeim Morfístöktum sem þeir lærðu eitt sinn svo vel að greyptir eru þeim í minni. En heilt yfir var þetta eins og venjulega, ný andlit og færri bindi, en sama röddin.

En við hverju er svo sem að búast? Stundum er eins og við krefjumst þess að úr hverju orði sem fellur af vörum stjórnmálamanna búi viskan sjálf. Ef þeir voga sér að ræða um eitthvað sem er ekki algjörlega nauðsynlegt þjóðinni til að komast upp úr efnahagskreppunni eru þeir úthrópaðir á bloggtorgum. Ef þeir impra á einhverjum þeim málum sem ekki minnka skuldir heimilanna og lækka vaxtastig eru þeir sakaðir um að sinna ekki vinnu sinni. Og nógir eru um hrópin.

Heilt yfir var þetta ágætis ræðukeppni. Hún hafði kannski ekki mikið með stjórnmál að gera, en það er kannski líka af því að stjórnmál hafa breyst – eða ættu að hafa breyst. Orðsnilld á Alþingi er ekki endilega mælikvarðinn á færni fólks til að búa til betra og mannvænlegra samfélag.

Færðu inn athugasemd

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s