Óspennandi ástarhjal

Nú hefur Framsóknarflokkurinn setið í ríkisstjórn með Davíð Oddssyni og félögum í hartnær sjö ár. Líkt og oft hefur verið raunin í ríkisstjórnarsamstarfi þessara flokka, hefur Framsóknarflokkurinn liðið fyrir samstarfið og tapað fylgi. Margur hefur því orðið til þess að leggja til að Framsóknarflokkurinn leitaði eftir samstarfi við aðra flokka. Um og eftir kosningarnar árið 1995 mátti heyra Árna Gunnarsson hvetja til vinstra samstarfs og á þessu kjörtímabili hafa aðrir ungir Framsóknarmenn verið duglegir við að gagnrýna ríkisstjórnina og benda á aðra kosti við landsstjórnina.

Ef marka má nýlega grein ritstjóra Maddömunnar, vefrits ungra miðjumanna, er hins vegar augljóst að ungum Framsóknarmönnum líður best í alltumlykjandi faðmi íhaldsins og þeir eru ekki á leið þaðan. Finnur Þór Birgisson ritaði grein á umrætt rit þar sem hann velti fyrir sér möguleikum á vinstri stjórn. Í hans huga eru þeir ekki fyrir hendi vegna þess að þá þyrftu Framsóknarflokkurinn og Samfylkingin að starfa með Vinstrihreyfingunni – grænu framboði. Finnur telur ógjörning að VG nái "málefnalegri samstöðu með Samfylkingunni eða Framsóknarflokknum með óbreytta stefnu í atvinnumálum, utanríkismálum og kjósi flokkurinn að halda til streitu kröfum um stóraukin ríkisútgjöld og hærri skattaálögur."

Satt og rétt er hjá Finni að í þessum málum er ágreiningur á milli flokkanna þriggja, annað væri nú að þrír flokkar væru samhuga í jafn viðamiklum málum. Þeim mun áhugaverðari er sú niðurstaða ritstjórans að VG eigi vel heima í stjórn með Sjálfstæðisflokknum og stefni leynt og ljóst að slíku samstarfi. Líklega hefur ritstjórinn ekki tekið eftir málefnaágreiningi VG og Sjálfstæðisflokksins í atvinnumálum, utanríkismálum, skattamálum og afstöðu til ríkisútgjalda. Verður að teljast ótrúlegt að ritstjóri pólitísks vefrits hafi ekki orðið var við þann ágreining og umhugsunarefni hvernig Framsóknarflokkurinn þolir við í stjórn með flokki sem er sammála VG í öllum þessum málum.

Á síðasta flokksþingi Framsóknarflokksins var sú stefna ákveðin að ráðast með hörku á Vinstrihreyfinguna – grænt framboð. Það er ekkert nema gott um það að segja og sú stefna hefur glöggt borgað sig, líkt og sjá má í skoðanakönnunum, t.d. á Akureyri þar sem Framsóknarflokkurinn nýtur nú hyllis u.þ.b. 20% kjósenda. Það hefði hins vegar verið minna pínlegt fyrir Framsóknarflokkinn ef línan hefði verið betur lögð, ákveðið hefði verið hvað í fari VG ætti að gagnrýna. Þannig hafa Framsóknarmenn verið iðnir við að gefa VG þann stimpil að þeir séu á móti öllu og öllum og hafi einangrað sig algjörlega með málflutningi sínum. Þetta hefur Finnur sjálfur bent á og t.d. talað um að VG hafi tekist að "einanga [svo] sig fullkomlega í utanríkismálum. Þegar enn eru eitt og hálft ár til kosninga er flokkurinn í raun heimaskítsmát á taflborði hugsanlegra stjórnarmyndunarviðræðna."

Þess vegna er heldur pínlegt þegar sami ritstjóri dregur nú upp úr hatti sínum meintan málefnagrundvöll VG og Sjálfstæðisflokksins. Raunar minnist Finnur ekki á hvar sá málefnagrunnur liggur, heldur orðar þetta á sinn rökræna Framsóknarmáta, "…vissulega stendur Sjálfstæðisflokkurinn þeim næst í fjölmörgum málum." Ekki er minnst á hvaða mál það eru, enda hefur það aldrei þvælst fyrir Framsóknarmönnum að rökstyðja mál sitt. Þess í stað talar ritstjórinn á hnyttinn hátt um "ástarhjal íhaldsins og vinstri-grænna". Í hverju það ástarhjal felst er óljóst, en að öðru óreyndu hefði maður talið að sambúð í ríkisstjórn væri talsvert ástarhjal.

Vinstrihreyfingin – grænt framboð hefur gengið flokka lengst fram í því að gagnrýna ríkisstjórn Davíðs Oddsonar. Raunar hefur flokkurinn ekki eingöngu gagnrýnt núverandi ríkisstjórn, heldur einnig þær tvær síðustu. Flokkurinn hefur mótmælt ýmsum áformum Sjálfstæðisflokksins, einkavæðingu þjónustustofnana, virkjunum á hálendinu, niðurskurði í velferðarkerfinu, árásum á fjarlæg lönd o.fl. o.fl. VG hefur gengið það langt í gagnrýni sinni að flokkurinn er sakaður um að vera á móti öllu sem lagt er til, vegna þeirrar einföldu staðreyndar að stefna flokksins er gjörólík stefnu ríkisstjórnar Davíðs Oddssonar. Ekki veit ég hvernig ástarhjal Finns Þórs Birgissonar hljómar, en þó verð ég að játa að ég er feginn því að þurfa ekki að njóta þess. Gildir þá einu hvort þar eru á ferð ásakanir um "óviðfelldnar skoðanir" eða einræðistilburði ráðamanna.

kóp

Færðu inn athugasemd

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s